Comments on: nie daj się sobie…

By: Arvind Juneja

Arvind Juneja — Sat, 03 May 2008 03:12:56 +0000

ano niestety ale na skakanie czasu coraz mniej było..

By: Wiśniowy

Wiśniowy — Thu, 01 May 2008 18:30:18 +0000

A zaktualizowanie stronki P3 teamu Arvindzie chyba zapomniałeś o niej zupełnie ostatni post jest z ubiegłego roku ojj to był chyba ciężki rok

By: webmaster21

webmaster21 — Sun, 27 Apr 2008 21:23:26 +0000

Byl czas, ze ja z kolei na treningu trickz za malo dawalem z siebie, bawilem sie tzn. za bardzo przekladalo sie to na relaks niz na nowe doswiadczenia :) Mozna byc szczesliwym robiac to co zwykle z jakimis urozmaiceniami albo sie troche sprezyc i sprobowac nowego tricku, zwiekszyc poziom juz znanego i byc bardziej zadowolonym :D

Pozdro

By: Jakub

Jakub — Sat, 26 Apr 2008 18:09:36 +0000

Acha znalazłem na yt. twój film :) brakuje go na twoim koncie http://pl.youtube.com/watch?v=Es8ejUEI-qY

By: Jakub

Jakub — Sat, 26 Apr 2008 18:08:07 +0000

Mam 15 lat Parkour trenuję od maja ubiegłego roku jednak jakieś 2 – 3 miesiące temu wpadłem w takiego ,,doła,, życiowego że zapomniałem o pk i 3r. dzisiaj otworzyłem nieco swój umysł i przypomniałem sobie że istnieje w internecie twój blog wchodzę i widzę twoją (tą) informację przeczytałem do końca i znów złapałem tego samego ducha do walki jak kiedyś, mimo że nie zapomniałem o tym co mnie ostatnio spotkało. Arvind jesteś najlepszym dowodem że można jeśli się chce i uznałem Cię za wzór do naśladowania. Dzięki za motywacje.

By: MoRo

MoRo — Tue, 22 Apr 2008 10:31:00 +0000

Dokładnie, bardzo trafne przemyślenia. A co do wiary i pewności – mi wydaje się, że wiara w siebie, a pewność siebie w pewnym sensie oznaczają to samo. Zarówno możesz powiedzieć “jestem pewien, że to zrobię”, a możesz również powiedzieć “wierzę, że to zrobię” i można łatwo zauważyć, że na dobrą sprawę oba wyrażenia oznaczają to samo. A mówiąc o tym jak powiedziałeś “przez chwile pomyślałem “ale ja się przecież dobrze bawię”…. teraz jednak stwierdzam że nie”, zawsze tak jest… W moim przypadku, gdy zaczynałem tańczyć Melbourne Shuffle, było to dla mnie przyjemne, dawało mi to dużo satysfakcji, tak samo jest ze skokami, itp. Lecz dopiero później, gdy opanuje się to do perfekcji, zaczynamy brać to na poważnie, chcemy zrobić to jak najlepiej, wpadamy w lekki obłęd, gdy nam się nie uda. A nie sądzisz, że powinno być odwrotnie? Według mnie tak, ale niestety nie jest… Przy okazji chciałbym zaznaczyć, że blog jest naprawdę bardzo dobrze prowadzony i można z niego wyciągnąć bardzo pożyteczne wnioski i przemyśleć kilka ważnych spraw, za co bardzo Ci dziękuję ;)

Pozdrawiam.

By: Drops14

Drops14 — Tue, 22 Apr 2008 08:50:35 +0000

hmm. masz wiele przemyslen i do tego trafnych… moze napiszesz kiedys ksiazke???

a teraz do rzeczy, moim zdaniem nie jest do konca tak jak myslisz, ale hej moze i ja sie myle, mam dopiero 14 lat;D, ja uwazam ze od wiara w siebie zalezy wlasnie od pewnosci… bo gdybys mial zrobic skok i nie wierzylbys ze to zrobisz to jak moglbys byc tego pewny??? wg. mnie jesli ktos chce cos naprawde osiagnac musi w to uwierzyc i byc do konca pewny ze to zrobi, wiec wychodzi na jedno… co o tym myslisz???

p.s. swietnie piszesz, naprawde;)