Żeby ludzie tak chcieli wziąć trochę twego cierpienia, ulżyć trochę w twoich trudach, zobaczyć o jak wiele rzeczy ty musisz się troszczyć.. A że coś masz? Czasami musisz mieć, by podołać temu, co zostało nałożone na twoją głowę. Masz duży samochód? A czy ktoś się zastanawia, ile dzieci musisz nim codziennie rozwozić w te i “weewte”? I nie masz nawet czasu zastanawiać się nad tym, jaki to super samochód. Jest duży bo taki był potrzebny. A że ty myślisz,że to wyraz jakiegoś kompleksu właściciela..

Podobny przykład mniejszego kalibru. Koleżanka widzi, że kupuję 5 dużych słoików miodu od pszczelarza. Mam komu rozdać. Dużo dzieci, duża rodzina. Wigilie na 30 prawie osób, możecie sobie wyobrazić. Koleżanka mówi: “To odlejecie nam tego miodu z pół słoika, bo jedliście nasz”. Szczęka, jak to się mówi opada. Gościliśmy u kogoś kilka dni, wnosząc własny wkład w postaci jedzenia i mimo to słyszymy: częstowałeś się moim, to oddaj, bo widzę, że masz więcej niż ja. Oczywiście, oddam. Więcej niż żądasz. Ale będę cię omijać z daleka. Bo to jak ty mnie spostrzegasz, poprzez pryzmat rzeczy, tego co mam, uwłacza mi. Nie widzisz mnie, ale otoczkę, do której ja może nie przywiązuję wagi…

“Zazdrość jest strachem przed porównaniem”.

I w wielu znanych mi przypadkach, definicja ta sprawdza się doskonale.

Gdyby ludzie dojrzewali szybko do takiego kierowania swojej zazdrości jak Ty Arvind – świat byłby o niebo lepszy.

Niestety tak jak powiedziałeś takie podejście potrafi “wypalić” (albo przynajmniej sprawia to takie wrażenie). Ja się czasami nawet zastanawiam czy coś jeszcze czuję. Prawdopodobnie taka jest cena zdobywania doświadczenia, które potem można w życiu wykorzystać. Uczy to cierpliwości. Potem łatwiej jest sobie radzić z tym wszystkim.

Miło mi zagadać z kimś kto patrzy na świat w podobny sposób:)

Pozdrawiam

prawie tak jakby ktoś wycisnął z Ciebie zapasy łez, nie masz czym płakać więc zaczynasz myśleć..

a płakać powinni wszyscy, to oczyszcza i przynosi ulgę.. jak zgon po imprezie.. przy czym z lepszym skutkiem..

wydaje mi się że Twoja “zazdrość: mojej empatii wynika z tego że masz również nadmiar emocji ale z drugiej strony nie wiesz z czym to się później wiąże.. ja nauczyłem się z tym żyć, ale nie poleciłbym chyba nikomu..